Siedemnaście razy dzwoniła do mnie w szpitalu.
A ja leżałam ze złamanymi żebrami na intensywnej terapii.
Każdy oddech bolał jak cios.
Rurki, kable, cisza przerywana pikaniem monitora.
Kiedy wreszcie mogłam poruszyć ręką, poprosiłam pielęgniarkę o telefon.
Zadzwoniłam do matki.
Odebrała po piątym sygnale.
— Mamo… jestem na intensywnej terapii.
— Co się stało, Agnieszko?
— To Tomasz. Muszę się od niego wyprowadzić.
— Przecież wam się układało.
— Potrzebuję gdzieś się schronić.
Cisza trwała za długo.
Potem usłyszałam ojca w tle.
— Kto dzwoni? — zapytał.
Matka ściszyła głos.
— Agnieszko, nie zaczynaj znowu z tym dramatyzowaniem.
— Złamał mi trzy żebra — powiedziałam.
— Na pewno coś przekręciłaś.
— Nie mogę tam wrócić, mamo.
Ojciec wyrwał jej telefon.
— W piątek podpisujemy akt notarialny na dom.
— Tato, jestem w szpitalu.
— Nie mamy teraz czasu w twoje problemy małżeńskie.
— To nie problem małżeński. To pobicie.
— Tomasz mówił, iż się przewróciłaś.
— Wierzysz jemu, a nie mnie?
— On tłumaczył to spokojnie, logicznie.
— A ja leżę tu ze złamanymi żebrami.
— Nie dramatyzuj, proszę.
Odłożyłam telefon drżącą ręką.
Siedemnaście nieodebranych połączeń od niej patrzyło z ekranu jak wyrzut.
Czy naprawdę nic nie znaczyłam?
Czy dom był ważniejszy niż ja?
Łzy same popłynęły, choć bolało choćby to.
Pielęgniarka podała mi chusteczkę bez słowa.
Po chwili zadzwoniłam do Karoliny, swojej mecenastki.
— Karolina, muszę z tobą pilnie pogadać.
— Co się stało?
— Jestem na intensywnej terapii. Tomasz mnie pobił.
— Dobry Boże. Jesteś bezpieczna?
— Teraz tak. Ale nie mogę tam wrócić.
— Masz jakieś dokumenty dotyczące jego firmy?
— Mam wszystko. Przez lata przygotowywałam każdy papier.
— Jakie masz udziały?
— Trzydzieści osiem procent wpisanych formalnie na mnie.
— To zmienia wszystko, Agnieszko.
— Co mamy teraz zrobić?
— Najpierw zbierzmy dowody. Potem ruszamy dalej.
Odłożyłam telefon i zamknęłam oczy.
Rodzice mogli nie wierzyć.
Prawo miało uwierzyć inaczej.
