I.
całe szczęście, iż go zaszlachtował!
aż nie chce się myśleć, iluż jeszcze porządnych
komunistów wytraciłby, rozkręcając dalej
spiralę terroru. potwór nie człowiek!
niech wieczna będzie chwała towarzyszowi
Grig-Grigorijeckiemu, iż przebił ostrzem serce gadziny!
II.
e tam, durna pokazówa z tą
dobroczynnością. kto to widział, by taaaki
dobry wóz oddać! zamiast samemu
być wożonym – kazał przerobić na ambulans!
i obcy ludzie jeżdżą! choćby mu nikt z pasażerów
nie podziękuje, bo niby jak.
a teraz – jeszcze co: ubrania Jallina rozdaje!
III.
żadna pokazówa. bardzo dobrze, iż towarzysz
Grig-Grigorijecki chce się odciąć od bizancjum Jallina,
służbowy wóz neo-cara przeznaczył na społeczny cel.
dyktator nie miał za grosz wstydu, jeżdżąc autem
wyprodukowanym w fabryce swojego imienia.
a paltoty, szynele, kitiele po Jallinie – co – lepiej
spalić? niech posłużą najbiedniejszym!
materiały pierwszorzędne, guziki wysokogatunkowe,
a wszystko – szyte przez najlepszych krawców!
IV.
płakali, durnie przytułkowi, na kolana padali,
byleby tylko nie zostać obdarowanym.
mordy szczeciniaste a bezzębne się wykrzywiały,
bezmózgimi głowami kręcono – iż nie, bo kto
dostanie, na tego spadnie klątwa. czytaj:
będzie musiał uciekać, oby jak najszybciej,
przed innymi biedakami. bo zadrą, zaduszą,
razem ze sprezentowanym mu kożuchem rozszarpią.
a bez walki, choćby pod przymusem –
żaden przecież, choćby napadnięty,
z grzbietu nie ściągnie.
V.
ciężko stwierdzić, czy ucieszył się, dziadzio,
jak go w te kufaje opakowano. kilka już,
z racji wieku i otępienia starczego, z reguł
świata rozumiał. uśmiechnął się, chyba,
zakutaniec, spod gronostajowych kołnierzy.
a może tylko skrzywił.
VI.
wszystko było mu już jedno. oddał więc
z własnej woli, ledwo zagadnięty. rozdział się
z drogocenności, w tym swoim może-uśmiechu,
bez cienia żalu. świętym zachciało się
nagle zostać, jurodiwym, bożym pomyleńcem,
któremu wydaje, się,
że poprzez szaleństwo i umartwienia zbliża się do
(oczywiście - nieistniejącego!) stwórcy?
VII.
albo aż do tego stopnia już nic nie czaił.
VII.
ale i tak go udusili, ledwie zmrok zapadł,
koleżkowie z sąsiednich prycz.
porządek musiał być, reguły – zachowane.
