Całkowity bilans zysków i strat czyli ile kosztuje niezwariowanie

Wszystko ma swój koszt. Wiem, iż nie odkrywam Ameryki — chociaż patrząc na dzisiejsze wyceny codzienności, Ameryka też zaraz wyemituje dodatkowe obligacje na własny bezsens. Nie mówię choćby o inflacji. A przynajmniej nie do końca. Od jakiegoś czasu w życiu zaczęłam zadawać sobie pytanie: czy ja chcę ponosić ten koszt?

Przykład w postaci przetargu na przetrwanie: autobus czy katar?

Co z perspektywy osoby na immunosupresji generuje większą stratę w życiowym bilansie?

• A) Stanie na mrozie i czekanie na autobus, który i tak nie przyjedzie, bo tak działa Gdańsk, iż stoi w bezruchu.
• B) Jechanie wypchanym po brzegi autobusem (bo ten pierwszy nie przyjechał), w którym wszyscy kichają na siebie z pasją godną wyższych celów.
• C) Taxi. Uber odpada — nie ma takiej siły, która skłoniłaby mnie do wejścia do tego pojazdu; choćby skały srały, nie wsiadam. "Po taniości" - nie przekonuje mnie w tym przypadku.

Oczywiście mam w życiu kilka takich osób, które odebrałyby mnie choćby z Księżyca. Niektórzy mają pontony, więc transport wodny też wchodzi w grę. Z powietrza również — moja kuzynka pilotuje. Jej opowieści o ludziach skaczących z samolotu ze spadochronem, skutecznie wybiły mi z głowy ten pomysł. A szkoda, bo początkowo naprawdę się zapaliłam i sądziłam, iż to kolejna rzecz na mojej to-do-liście.

Skrupulatność vs. Biochemia

Ostatnio weszłam w tryb pisania książki. Rzeczywiście to będzie moja pierwsza ukończona powieść, o ile nie utknę gdzieś po drodze — co jest tak samo prawdopodobne jak wszystko inne. Podchodzę do tego tak skrupulatnie, iż aż sama się tym męczę. Parę razy dziennie dopadają mnie rozkminy w stylu: „Czy jeżeli bohater usiadł pod tym kątem, to czy faktycznie mógł spojrzeć w tamtym kierunku? Czy to jest logiczne?”.

I jasne, powinnam teraz pisać całymi dniami. Żeby to zrobić, musiałabym jednak zaniedbać wszystko wokół — a na to nie mogę sobie pozwolić (kolejny koszt). Prawda jest taka, iż cudownie jest być w stanie flow i hiperfokusu, ale jeżeli zarwę nocki (które i tak bywają wycięte z życiorysu przez infekcje), SM momentalnie odetnie mnie od moich możliwości. Trzymanie tego w stabilizacji to wyższa szkoła jazdy. Każde drobne zaniedbanie realnie przekłada się na moje życie, choćby jeżeli z zewnątrz nikt by o mnie nie powiedział, iż jestem chora.

Błogie ignorowanie cudzych fochów

U A. w tle toczy się wielka giełda matrymonialna. Muszę powiedzieć, iż A. robi ostatnio takie ruchy na rynku randkowym, iż przestałam ogarniać te roszady na żywym organizmie. Jestem jednak wdzięczna, iż nie obraża się na mnie, gdy całkowicie zapominam imion kolejnych kandydatów na króliczego ojca.

Dokładnie z tego samego powodu U. z wielką obrazą porzuciła naszą 18-letnią przyjaźń. Nie nadążałam za zmieniającymi się kandydatami, w tym gąszczu imion choćby Mentalista by się zagubił (a i tak wyszła za mąż za kogoś innego). Nie należę jednak do ludzi, którzy biegają za kimś, kto strzelił focha. Daję im obrażać się tak długo, jak im się podoba — za bardzo cenię własny święty spokój, chociaż i tak nie mam go tyle, ile bym chciała.

System po pożarze

A sytuacja w kraju? Tragedia, która miała miejsce w Krakowie jest niewątpliwa i poruszająca. Zadziwia mnie jednak internetowy trend rozwodzenia się nad postacią sprawcy, zamiast skupienia uwagi na ludziach, którzy zginęli lub zostali ranni tylko dlatego, iż akurat wyszli na spacer. To porażka nas wszystkich i niewydolnego systemu.

Parę dni temu moja przyjaciółka została pobita przez swojego ucznia. Jedyne rozwiązanie, jakie jej zaproponowano, to pójście na L4, aż sytuacja ucichnie — bo sprawcą było dziecko z orzeczeniem. Jeśli nie ma wyraźnego i konsekwentnego sprzeciwu wobec przemocy — jakiejkolwiek i przez kogokolwiek wyrządzonej — to jak w tym świecie ma być normalnie?