Telefon zadzwonił nagle, a głos po drugiej stronie brzmiał lodowato: Pani mąż miał wypadek. Ale to nie koniec. Brzmiał jak odczytany z kartoteki protokół. Krew w żyłach zdawała się krystalizować. Zanim zdążyłam wymyślić pytanie, usłyszałam: Musi pani przyjechać do szpitala. Jest przytomny, ale był z nim ktoś jeszcze.
Wyskoczyłam z mieszkania w klapkach, trzymając w jednej ręce klucze, w drugiej telefon. Na ulicy złapałam pierwszą lepszą taksówkę; kierowca patrzył na mnie, jakby patrzył na szaleńczynię. W głowie miałam jedynie jedną myśl: co to znaczy był z kimś? Kto to mógł być? Marek właśnie wrócił z delegacji, przynajmniej tak twierdził.
W szpitalu przywieziono mnie na oddział przyjęć. Pielęgniarka spojrzała na mnie tym znanym z filmów wyrazem współczucie, zakłopotanie i chęć jak najszybszego zakończenia rozmowy. Mąż miał wypadek samochodowy. Nie ma złamań, ale doznał wstrząsu mózgowego, leży w sali obserwacyjnej. A kobieta była z nim w aucie. Zginęła na miejscu.
Zaskoczyła mnie ta informacja. Kto? Może koleżanka z pracy? Może autostopowiczka? Marek nigdy nie podrywał obcych. Nie robił nic bez powodu.
Wszedłam do sali. Leżał pod kroplówką, bandaż na czole, twarz podrapana. Gdy mnie zobaczył, odwrócił wzrok. Cześć wyszeptał. Wtedy w mojej głowie wszystko się rozpadło. Kim ona była? wymusiłam. Koleżanką z pracy? dodałam. Milczał chwilę, po czym rzekł: To nie jest dobry moment. Ale ja już wiedziałam.
Dopiero następnego dnia, gdy wypisywali go do domu, Marek wyznał prawdę. To była Jadwiga. Znamy się od roku. Chciała wrócić do męża, ale chciała się pożegnać ze mną. Odwoziłem ją do domu, pojechałem za gwałtownie i wypadliśmy z drogi. Mówił to spokojnie, jakby opowiadał o pogodzie. Potem dodał: Nie chciałem, żebyś dowiedziała się w ten sposób.
Wróciłam do mieszkania, które wyglądało tak samo: filiżanka po kawie na stole, jego kapcie pod kaloryferem. ale nic już nie było takie. Marek próbował udawać, iż wszystko się ułoży, iż znów wróci do życia. Ja nie mogłam spać w tym samym łóżku, nie mogłam wdychać tego samego powietrza.
Jadwiga miała trzydzieści dziewięć lat, zostawiła dwoje dzieci. Przeczytałam o tym w internecie, a jej mąż wystąpił w wiadomościach TVP, mówiąc, iż nie rozumie, co się stało, iż Jadwiga była szczęśliwa i planowali wspólny urlop. Patrzyłam na ekran i czułam, iż to ja powinnam tam siedzieć ja, która nic nie wiedziała.
Zamknęłam się w sobie. Nie jadłam. Nie odbierałam telefonów. Moja córka przyjechała i rzekła: Mamo, musisz coś z tym zrobić. Ale co? Zdradził mnie. Zakochał się w innej. Przypadkowo zabił kobietę, którą kochał. Co teraz?
Po dwóch tygodniach Marek znów mówił o ratowaniu małżeństwa. To już nie była rozmowa dwojga ludzi, ale monolog mężczyzny bez wyjścia. Nie płakał po Jadwidze, nie wspominał o niej. Chciał ją wymazać. Ja czułam, jakby umarła część mnie ta część, która mu ufała.
W końcu spakowałam walizkę i pojechałam do siostry. Powiedziałam jej jedynie: Nie wiem jak długo, ale nie chcę już być tłem dla jego kłamstw. Marek został sam. Dzwonił, pisał, raz przyniósł bukiet. Ja już nie byłam tą samą kobietą.
