W centrum miasta zginęły dwie 15-letnie dziewczyny. Uderzenie trafiło w zwykłą ulicę

To był czwartek, zwykłe popołudnie. Ulice w centrum były pełne ludzi.

Nikt nie zdążył się schować.

Kamera miejska nagrała moment wybuchu. Błysk, potem fala uderzeniowa.

Zapis trwał kilka sekund. Wystarczyło, by zobaczyć grozę tego dnia.

Płonęły sklepy. Płonęły samochody zaparkowane pod domami.

Zginęły dwie dziewczyny, obie miały po 15 lat.

Dziesiątki osób zostały ranne. Wśród nich czworo dzieci.

Prezydent miasta napisał later wieczorem krótko: to był akt bezsensownej brutalności.

Dodał, iż uderzenie padło w chwili, gdy na ulicach było najwięcej przechodniów.

Wśród rannych dzieci – niemowlę, dziesięciolatka, dwóch nastolatków.

Rodzeństwo w stanie krytycznym trafiło do szpitala.

Komendant policji powiedział prosto: to była zwykła ulica mieszkalna.

Żadnych koszar. Żadnych magazynów wojskowych. Nic.

Zniszczone domy, sklepy, samochody sąsiadów.

„Nie było tu żadnego celu wojskowego” – powtórzył dla mediów.

Dlaczego liczby rannych się różniły w różnych źródłach?

Bo dane zmieniały się godzina po godzinie.

Rano mówiono o 22 rannych. Po południu już o 25.

Wieczorem urząd miejski podał liczbę 27.

Każda redakcja pisała to, co wiedziała w danym momencie.

Rozbieżność nie była błędem. Była tylko czasem.

Co do liczby ofiar śmiertelnych – tu nikt się nie mylił.

Wszystkie źródła zgodnie podawały: dwie 15-letnie dziewczyny zginęły na miejscu.

Minister spraw wewnętrznych powtórzył to osobiście podczas konferencji.

Podkreślił fakt o niemowlęciu wśród rannych. Dziesięć miesięcy życia.

„To była zwykła ulica, bez żadnego obiektu wojskowego” – dodał.

Lokalne media pokazywały kadry z pożarów. Dym nad dachami domów.

Jeszcze tego samego dnia, inne miasto przeżyło większy dramat.

Na stacji kolejowej czekali ludzie na pociąg.

Ogłoszono alarm wcześniej. Ewakuację zaczęto dziesięć minut przed uderzeniem.

To nie uchroniło wszystkich.

Zginęło czternaście osób. Kolejne czternaście zostało rannych.

Trzecie uderzenie tego dnia spadło na blok mieszkalny w innym mieście.

Zginęły tam trzy osoby. Piętnaście zostało rannych.

Trzy miasta, jeden dzień, trzy tragedie.

Czy to był przypadek, iż wszystko stało się tego samego popołudnia?

Władze miejskie zareagowały szybko.

Ogłoszono dzień żałoby za wszystkich, którzy zginęli w ciągu ostatniego tygodnia.

Na budynkach urzędów opuszczono flagi. Przewiązano je czarną wstążką.

W sklepach i autobusach zakazano grania muzyki rozrywkowej.

Na targowiskach wstrzymano wszelkie imprezy.

Mieszkańcy centrum miasta czuli, iż bezpieczna dzielnica już nie istnieje.

Wcześniej uważano centrum za spokojniejsze miejsce niż przedmieścia.

Teraz nikt już nie czuł się bezpiecznie nigdzie.

Dzieci ranne miały od dziesięciu miesięcy do siedemnastu lat.

Czy komukolwiek mogło to się wydawać przypadkiem?

Sklepy i samochody zniszczone w centrum, w środku dnia, pełnego ludzi.

Dzień żałoby oznaczał ciszę w mieście. Bez muzyki, bez zabawy.

Kto planował coś w tym dniu, musiał się dostosować.

Mieszkańcy zapalali świece przy zniszczonych witrynach.

Kwiaty leżały na chodniku, tam gdzie zginęły dziewczyny.

Nikt nie powiedział tam głośnego słowa.

Dwie piętnastolatki już nigdy nie wrócą do domu.