W 2025 roku ONZ odnotowała ponad 37 tys. ofiar śmiertelnych wśród cywilów i cywilek w 20 konfliktach zbrojnych – to oznacza, iż średnio co 14 minut ginęła jedna osoba cywilna. To liczba minimalna i nie odzwierciedla pełnej skali ofiar.
Ci, którzy przetrwali, potrzebują pomocy humanitarnej. Według danych Biura ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej pod koniec maja 2026 roku natychmiastowej pomocy humanitarnej na świecie potrzebowało 252 mln osób – to więcej niż połowa ludności zamieszkującej całą Unię Europejską. I niestety to aż o 13 mln więcej, niż zakładano w opublikowanym pod koniec 2025 roku Global Humanitarian Overview 2026.
Oprócz państw dotkniętych skutkami konfliktów zbrojnych są też te, które najbardziej cierpią z powodu kryzysu klimatycznego – susze, powodzie, nawałnice tak wielkie, iż niszczą dobytek całego życia i sprawiają, iż pozostanie w miejscu zamieszkania staje się niemal niemożliwe.
Afganistan, Jemen, Sudan, Somalia, Syria i Etiopia – to kraje pogrążone w kryzysach humanitarnych, których obywatele pojawiają się także na wschodniej granicy Polski – w poszukiwaniu bezpieczeństwa i lepszego życia. To, co im dajemy, to mur, przemoc i las – bez dostępu do wody i pożywienia.
Od początku kryzysu humanitarnego na pograniczu polsko-białoruskim z prośbą o wsparcie do grup pomocowych działających na Podlasiu zgłosiło się 26 608 osób, z pomocą humanitarną udało się dotrzeć do 13 443 z nich*.
W tym roku skala kryzysu jest dużo mniejsza niż poprzednich latach, ale wbrew zapewnieniom władzy granica wcale nie jest szczelna, a w polskich lasach wciąż są ludzie potrzebujący wsparcia.
Nikt nie wybiera miejsca, w którym się urodził, i paszportu, który przypadł mu w udziale. Nigdy nie wiemy, kiedy to my będziemy potrzebowali pomocy humanitarnej i czy wtedy znajdzie się ktoś, kto nam jej udzieli?
dane: Stowarzyszenie We Are Monitoring
Żródło materiału: Stowarzyszenie EGALA
