Starszy mężczyzna zasłabł podczas zakupów, a jego żona trzymała go za rękę i głaskała po policzku. Według relacji świadka para miała czekać na pomoc przez kilkanaście minut, zanim jeden z klientów zadzwonił pod numer alarmowy 112. Mężczyzna został zabrany do szpitala. Świadek zwraca uwagę na zachowanie osób, które — jak twierdzi — wcześniej widziały seniora w złym stanie, ale nie podjęły skutecznej interwencji.
Dramatyczna sytuacja podczas zakupów
Do zdarzenia miało dojść 19 października około godziny 15.00 w centrum handlowym przy ul. Sobieskiego w Gnieźnie. Starszy mężczyzna, który przyszedł na zakupy z żoną, zasłabł i usiadł na ławce. Według relacji osoby, która później udzieliła mu pomocy, jego stan budził poważny niepokój. Świadek twierdzi, iż senior przebywał w tym miejscu już od około 15 minut, zanim rozpoczęła się skuteczna interwencja. W pobliżu miały znajdować się osoby z ochrony oraz personel sklepu. Z przekazanej relacji wynika, iż wcześniej nikt nie wezwał pogotowia.
Sytuacja zmieniła się, gdy na miejscu pojawił się syn starszego małżeństwa. Zaniepokojony przedłużającą się nieobecnością rodziców, którzy wyszli na zakupy, zaczął ich szukać. Kiedy odnalazł ojca w złym stanie, zwrócił się o pomoc do kasjerki.
„Potrzebuję pomocy, mój tata zasłabł”
Autor relacji opisuje, iż stał w kolejce do kasy, gdy syn seniora podszedł do obsługującej go kasjerki i poprosił o pomoc. Mężczyzna miał wyjaśnić, iż jego ojciec zasłabł w holu, a on sam nie ma przy sobie telefonu. Według świadka kasjerka skierowała go do ochrony. Problem polegał na tym, iż — jak miał powiedzieć syn seniora — w pobliżu nie było widać ochroniarza. Autor relacji przyznaje, iż nie pamięta dokładnie dalszych słów kasjerki. Zapamiętał natomiast, iż w tym momencie sam zaczął działać.
Zostawił zakupy i zapytał obecnych, czy ktoś zadzwonił już pod numer alarmowy 112. Ponieważ nie uzyskał odpowiedzi potwierdzającej wezwanie pomocy, natychmiast podszedł do starszego mężczyzny i sam zadzwonił po służby ratunkowe.
Sprawdził stan seniora i wykonywał polecenia ratownika
Z relacji wynika, iż zgłoszenie zostało przyjęte, a rozmowa została połączona z ratownikiem medycznym. Świadek sprawdził stan mężczyzny i przekazywał informacje o sytuacji. Podczas rozmowy wykonywał również instrukcje otrzymywane od ratownika. Utrudnieniem było uzyskanie podstawowych informacji od żony seniora. Jak przekazał mu później syn, kobieta choruje na chorobę Alzheimera, co mogło utrudniać kontakt i udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące stanu zdrowia męża. Część niezbędnych informacji udało się uzyskać od członka rodziny.
Świadek pozostał przy starszym małżeństwie do przyjazdu zespołu ratownictwa medycznego. Następnie przekazał seniora ratownikom, którzy przejęli dalsze czynności. Mężczyzna został zabrany do szpitala. Autor relacji nie zna jego późniejszych losów, ale ma nadzieję, iż senior otrzymał odpowiednią pomoc i wrócił już do zdrowia.
Najbardziej zapamiętał zachowanie żony seniora
W tej historii szczególnie poruszający jest obraz starszej kobiety, która w chwili zagrożenia zdrowia męża pozostawała przy nim, trzymając go za rękę i głaszcząc po policzku. Świadek wraca do tego wspomnienia z dużymi emocjami. Jak opisuje, w oczach kobiety widział strach, przerażenie i bezsilność. Z jednej strony była blisko ukochanego człowieka, z drugiej — według jego obserwacji — nie była w stanie samodzielnie skutecznie mu pomóc. Informacja o chorobie Alzheimera pozwoliła mu lepiej zrozumieć trudności, z jakimi zmagała się seniorka.
To właśnie ten moment najmocniej zapadł mu w pamięć. W sytuacji, w której liczyła się szybka reakcja, obok zagrożonego mężczyzny znajdowała się jego żona, wyraźnie przeżywająca to, co się działo. Potrzebowała jednak wsparcia innych osób, podobnie jak jej mąż.
Świadek krytykuje reakcję ochrony i personelu
Autor relacji szczególnie krytycznie ocenia zachowanie osób, które — jak twierdzi — miały wcześniej widzieć seniora w złym stanie. Wskazuje między innymi na ochroniarza, który miał kilkukrotnie zauważyć starszego mężczyznę, a następnie zapytać jego żonę, czy wszystko jest w porządku. Kobieta miała odpowiedzieć, iż wszystko jest dobrze. Według świadka ochroniarz na tym zakończył kontakt i wrócił do swoich obowiązków, nie podejmując dalszych działań. Autor uważa, iż widoczny stan seniora powinien wzbudzić większy niepokój i skłonić do wezwania pomocy.
W swojej relacji nie szczędzi krytyki również personelowi sklepu. Podkreśla, iż w jego ocenie reakcja ograniczyła się do wskazania ochrony, zamiast doprowadzić do niezwłocznego wezwania służb ratunkowych.
Zwykły klient zrobił to, co w tej chwili było najważniejsze
W czasie oczekiwania na ratowników do seniora miało podejść jeszcze kilka osób, które zainteresowały się jego stanem. Według świadka były to jednak zaledwie trzy lub cztery osoby. Sam autor podkreśla, iż nie jest profesjonalistą w zakresie ratownictwa medycznego. Mimo to nie wahał się zadzwonić pod numer alarmowy, sprawdzić stan poszkodowanego i zastosować się do instrukcji przekazywanych przez ratownika medycznego. Dziękuje również osobom, które udzielały mu wsparcia podczas rozmowy i instruowały go, jak postępować do czasu przyjazdu zespołu ratownictwa.
Ta część zdarzenia pokazuje, jak ważna jest gotowość do działania choćby wtedy, gdy nie ma się specjalistycznego przygotowania. Świadek nie próbował zastępować ratowników, ale podjął działania w granicach swoich możliwości i wezwał fachową pomoc.
Nie bądźmy obojętni, gdy ktoś może potrzebować pomocy
Autor relacji kieruje do mieszkańców istotny apel: jeżeli widzimy osobę, której stan może wskazywać na zagrożenie zdrowia lub życia, nie powinniśmy przechodzić obok niej obojętnie. Nie trzeba być lekarzem ani ratownikiem, aby wykonać pierwszy, często najważniejszy krok — zadzwonić pod numer 112 i opisać sytuację dyspozytorowi.
Warto pamiętać, iż zapewnienie pomocy nie zawsze oznacza samodzielne wykonywanie czynności medycznych. Należy stosować się do instrukcji dyspozytora lub ratownika, ocenić sytuację w bezpieczny sposób i nie pozostawiać osoby potrzebującej bez wsparcia, jeżeli można bezpiecznie przy niej pozostać.
Historia z Gniezna ma również drugi wymiar. Zwraca uwagę na odpowiedzialność osób pracujących w miejscach, przez które każdego dnia przechodzą setki klientów. Warto wyjaśnić, jak wyglądała reakcja ochrony i personelu oraz czy obowiązujące procedury zostały adekwatnie zastosowane.
Najważniejsze pozostaje jednak zdrowie człowieka. Za każdym takim zdarzeniem stoją konkretne osoby, ich bliscy, strach i bezradność, których nie zawsze widać na pierwszy rzut oka. Czasem wystarczy jeden telefon i jeden człowiek, który zdecyduje się zareagować, aby pomoc mogła dotrzeć na czas.
Nie musimy umieć wszystkiego. Nie możemy jednak zakładać, iż ktoś inny na pewno już wezwał pomoc.
