Siedemnaście nieodebranych od matki.
A ja leżałam na intensywnej terapii.
Ze złamanymi żebrami.
Monitory piszczały obok mnie.
Rurka wenflonu ciągnęła skórę na ręce.
Bałam się każdego ruchu.
Gdy mogłam już unieść rękę, poprosiłam pielęgniarkę o telefon.
Zadzwoniłam do mamy.
Serce waliło mi jak młotem.
Odebrała po piątym sygnale.
Głos miała zaspany, zdziwiony.
Nie wiedziała, co się stało.
— Mamo… jestem w szpitalu, na intensywnej terapii — szepnęłam.
— To Tomasz.
Muszę od niego uciekać.
— Co się stało, Agnieszko?
Mów wyraźnie.
Nie rozumiem cię.
— Potrzebuję gdzie się schować — powiedziałam.
— On mnie skrzywdził.
Naprawdę mnie skrzywdził.
Cisza trwała zbyt długo.
W tle usłyszałam głos ojca.
Pytał, kto dzwoni o tej godzinie.
Matka zniżyła głos do szeptu.
— Agnieszko, nie zaczynaj znowu z tym teatrem.
Zawsze musisz coś dramatyzować.
— Złamał mi trzy żebra — powiedziałam cicho.
— Nie wrócę tam.
Nigdy więcej.
— Przesadzasz jak zawsze — odpowiedziała chłodno.
— Tomasz dzwonił do nas.
Powiedział, iż się przewróciłaś.
Ojciec wyrwał jej słuchawkę.
Usłyszałam jego zdecydowany ton.
Zawsze taki sam, nieugięty.
— W piątek podpisujemy akt notarialny na dom — powiedział.
— Nie mamy czasu w twoje problemy małżeńskie.
Musisz to jakoś rozwiązać sama.
— Tato, ja naprawdę leżę na intensywnej terapii — próbowałam.
— To nie jest wymyślona historia.
Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
— Tomasz powiedział, iż konfabulujesz — odparł sucho.
— Zawsze robiłaś z igły widły.
Nie mamy na to czasu.
Rozłączył się bez słowa pożegnania.
Patrzyłam na słuchawkę w drżącej ręce.
Czułam, jak coś we mnie pęka.
Tomasz zdążył im już powiedzieć swoją wersję.
Że się przewróciłam, iż konfabuluję.
Uwierzyli mu bez chwili wahania.
Wciąż wierzyli w jego słowa, nie w moje.
Tak było od lat.
Odkąd go poznali, stał się ich ulubieńcem.
Leżałam jeszcze chwilę w ciszy.
Siedemnaście nieodebranych świeciło na ekranie.
Siedemnaście prób, które nic nie dały.
Wybrałam inny numer.
Zadzwoniłam do Karoliny, mojej prawniczki.
Odebrała od razu, jakby czekała.
— Agnieszka? Co się stało?
Słyszę w twoim głosie, iż źle.
Mów, jestem tutaj.
Opowiedziałam jej wszystko po kolei.
O szpitalu, o żebrach, o rodzicach.
O ciszy, która zabolała bardziej niż złamane kości.
— A papiery firmy? — zapytała spokojnie.
— Pamiętasz, co podpisywałaś?
To teraz może być ważne.
Opowiedziałam jej o każdym dokumencie.
O latach podpisywania dla jego firmy.
O trzydziestu ośmiu procentach udziałów, które formalnie były moje.
— Agnieszka, to zmienia sprawę — powiedziała Karolina.
— Masz w rękach więcej, niż myślisz.
Nie jesteś bez wyjścia.
— Nie wiem, od czego zacząć — wyznałam.
— Rodzice mnie nie wysłuchali.
Czuję się zupełnie sama.
— Zaczniemy od dokumentów — odpowiedziała.
— Ja się tym zajmę.
Ty skup się na leczeniu.
Odłożyłam telefon na kołdrę.
Za oknem zapadał zmierzch.
Pierwszy raz od lat czułam, iż mam plan.
Siedemnaście nieodebranych od matki.
Żadnego od ojca po rozłączeniu.
Ale ja wciąż tu byłam, żywa.
