Pies pod krzyżem na Bródnie

Nazywam się Marzena, mam pięćdziesiąt trzy lata i trzy lata temu pochowałam swojego syna Kubę. Miał dwadzieścia jeden lat, jechał motocyklem z pracy do domu na Pradze, w deszczu, kierowca dostawczaka nie ustąpił pierwszeństwa na skrzyżowaniu przy Kijowskiej. Zginął na miejscu. Do dziś, kiedy budzę się rano, przez te pierwsze trzy, cztery sekundy zapominam, iż go nie ma. Potem przypominam sobie i to uderza od nowa, za każdym razem tak samo.

Chodzę na cmentarz na Bródnie co niedzielę, o tej samej porze, po dziesiątej mszy w kościele na rogu. Zabieram termos z kawą, siadam na małym składanym krzesełku obok grobu i po prostu tam jestem. To jedyny nawyk, którego nie potrafiłam sobie odpuścić, mimo iż siostra mówiła, żebym przestała się dręczyć.

Od kilku miesięcy zaczęłam zauważać coś dziwnego. Prawie za każdym razem, kiedy przychodziłam, przy grobie Kuby leżał pies. Kudłaty, jakiś mieszaniec, bury, z jednym uchem stojącym, drugim opadniętym. Bez obroży, bez smyczy, wyglądał, jakby nie miał właściciela. Zwijał się w kłębek przy nagrobku i leżał tam cicho, dopóki nie odeszłam.

Na początku myślałam, iż to przypadek. Potem zdarzyło się znowu. I jeszcze raz. W końcu zapytałam o niego grabarza, pana Zenka, który pracuje tam chyba ze dwadzieścia lat.

— Wie pan, czyj to pies?

Pokręcił głową.

— Nie mam pojęcia. Kręci się tu już od dłuższego czasu.

— Nikt po niego nie przychodzi?

— Nie — powiedział. — I wygląda na to, iż oprócz tego jednego grobu nic go nie obchodzi.

Ta odpowiedź nie dawała mi spokoju przez cały tydzień. Zaparzyłam sobie herbatę, siedziałam przy oknie i patrzyłam na sąsiada wyprowadzającego swojego jamnika, i myślałam tylko o tym jednym: dlaczego bezdomny pies wraca w to samo miejsce, do grobu mojego syna, znowu i znowu.

W następną niedzielę postanowiłam, iż nie wrócę do domu, dopóki się nie dowiem. Usiadłam kilka rzędów dalej, na ławce obok grobu jakiejś rodziny Kowalskich, i czekałam. Pies leżał przy nagrobku Kuby prawie pół godziny, bez ruchu. Potem, ni z tego, ni z owego, podniósł łeb. Wstał, przeciągnął się, jedną łapę wysunął daleko przed siebie jak kot, i ruszył w stronę bramy cmentarnej od strony Rembielińskiej.

Nie wiem, co mnie podkusiło, ale poszłam za nim. Może ciekawość. Może po prostu rozpaczliwie chciałam jakiegokolwiek śladu, iż coś po Kubie zostało.

Pies ani razu się nie obejrzał, a mimo to czułam, iż mam iść dalej. Przeszedł przez ulice, których nigdy wcześniej nie widziałam, minął zamkniętą stację Orlenu z zabitymi deskami oknami, potem skręcił w wąską uliczkę między starymi kamienicami z odpadającym tynkiem. Szłam za nim, cmentarz zostawał coraz dalej za plecami, aż w końcu zniknął mi z oczu.

Jakieś dwadzieścia minut później pies wreszcie się zatrzymał. Staliśmy przed małym, zniszczonym domkiem na końcu cichej, ślepej uliczki, gdzieś na Targówku, tam gdzie już zaczynają się ogródki działkowe. Pies dwa razy podrapał łapą drzwi wejściowe. Potem usiadł. I zaczął czekać.

Stałam kilka metrów za nim i nagle pomyślałam, iż może właśnie popełniam jeden z największych błędów w życiu. Chwilę później drzwi zaskrzypiały i otworzyły się powoli.

Zamarłam.

Ktoś wyszedł na próg. I stanęła przede mną osoba, o której nigdy, przenigdy bym nie pomyślała, iż jeszcze ją zobaczę.

To była Ola.

Dziewczyna Kuby, z którą był ostatnie półtora roku przed wypadkiem. Nie widziałam jej od pogrzebu — po prostu zniknęła, nie odbierała telefonu, zmieniła numer. Wtedy byłam na nią wściekła, myślałam, iż po prostu uciekła, iż nie umiała udźwignąć żałoby, iż zostawiła mnie samą z tym wszystkim. Teraz stała przede mną chudsza, w za dużej bluzie, z zapadniętymi oczami, i patrzyła na mnie tak, jakby zobaczyła ducha.

— Pani Marzeno — powiedziała cicho, głos jej się łamał. — On za panią chodzi. Rex. Codziennie rano ucieka mi z podwórka i idzie na Bródno. Myślałam, iż go stracę na dobre.

Weszłam do środka, bo nogi mi się trzęsły i musiałam usiąść. Na stole leżały rachunki, jakieś leki, a na parapecie stało zdjęcie Kuby w ramce, to samo, które ja mam na komodzie w salonie. Ola powiedziała mi to, czego nie wiedziałam: iż w dniu wypadku była w piątym tygodniu ciąży, iż po pogrzebie straciła dziecko z powodu stresu, iż wstydziła się do mnie zadzwonić, bo czuła, iż to ona jest winna, bo to ona wysłała Kubę tamtego wieczoru po jedzenie z osiedlowego baru. Rexa dostała od Kuby na urodziny trzy miesiące przed wypadkiem — to on go wybrał w schronisku na Paluchu.

Siedziałyśmy tam do zmroku, obie płacząc, obie w końcu mówiąc na głos to, co przez trzy lata dusiłyśmy osobno.

Tydzień później poszłam do notariusza przy ulicy Targowej i przepisałam na Olę połowę odszkodowania, które dostałam od ubezpieczyciela sprawcy — trzydzieści osiem tysięcy złotych, leżące na koncie, którego choćby nie chciałam dotykać. Podpisałam papiery, włożyłam kopię do teczki i oddałam jej klucz od mojego mieszkania na Grochowie, żeby mogła przychodzić, kiedy zechce. Rex teraz śpi na wersalce u mnie w połowie tygodnia, a u Oli w połowie — mamy ustalony grafik, zapisany na kartce przyklejonej do lodówki.

W niedzielę wciąż chodzę na Bródno. Ale teraz nie siadam już sama. Ola przynosi swój termos, ja swój, a Rex kładzie się między nami, dokładnie tam, gdzie zawsze — jakby przez cały ten czas czekał tylko na to, żebyśmy się w końcu odnalazły przy tym samym grobie.