O 17:45 na trasie Wieliczka–Kraków pięciu bandytów zaatakowało autobus – nie spodziewali się, kto siedzi w środku.

Jeżdżę tą trasą jedenasty rok.

Z Wieliczki do Krakowa, przez Bieżanów i las koło Podgórek.

Znam każdą dziurę w asfalcie.

Tamtego dnia był szósty kurs.

Piąta czterdzieści pięć, w autobusie osiemnaście osób.

Mężczyzna z tyłu udawał, iż śpi.

Dwie kobiety rozmawiały o cenach.

Ktoś wpatrywał się w telefon.

Zwyczajny wieczór, zwyczajni ludzie.

Za zakrętem przy starym tartaku coś się zmieniło.

Czarne BMW wyskoczyło na nasz pas.

Zahamowało tuż przed maską autobusu.

Zdążyłem wcisnąć hamulec w ostatniej chwili.

Myślałem – kolizja, może pijany kierowca.

Z czterech drzwi wyszło pięciu mężczyzn w kominiarkach.

Mieli rury i kij bejsbolowy.

Jeden trzymał młot murarski.

Serce mi zamarło.

Przez miesiące mówiono w wiadomościach o napadach na autobusy.

Blokowali drogę, rozbijali szyby.

Zabierali telefony i portfele pasażerów.

Wszystko we mnie krzyczało – to jest to.

Zablokowałem drzwi.

Wyłączyłem silnik.

„Proszę się nie ruszać” – powiedziałem do pasażerów.

Głos mi drżał, ale musiałem być spokojny.

Jedna z kobiet zaczęła płakać.

Mężczyzna z tyłu otworzył oczy – już nie spał.

„Co robimy?” – szepnęła kobieta z pierwszego rzędu.

„Czekamy” – odpowiedziałem.

Bandyci podeszli do przednich drzwi.

Jeden uderzył rurą w szybę.

Szkło pękło, ale nie puściło.

„Otwieraj, dziadu!” – krzyknął ten z młotem.

Nie otworzyłem.

Zacząłem trąbić – długo, głośno, bez przerwy.

Ktoś z pasażerów wezwał policję.

Mężczyzna z tyłu wstał i podszedł do mnie.

„Pomogę” – powiedział tylko.

Okazało się, iż był emerytowanym policjantem.

Znał procedury, znał strach bandytów przed czasem.

„Trąb dalej, niech myślą, iż ktoś jedzie” – powiedział.

Drugie auto zwolniło z naprzeciwka.

Bandyci spojrzeli po sobie.

Jeden krzyknął – „spada, jedzie ktoś!”

Wsiedli do BMW w pośpiechu.

Odjechali, zanim zdążyli wybić szybę do końca.

Pasażerowie zaczęli klaskać, ktoś się śmiał przez łzy.

Kobieta z pierwszego rzędu podziękowała mi drżącym głosem.

Emerytowany policjant podał mi rękę.

„Dobra robota, kierowco” – powiedział.

Policja złapała ich dwa dni później, przy innym autobusie.

Ja wróciłem na trasę następnego dnia, jak zawsze.

Strach został, ale kurs trzeba było zrobić.