Mam 50 lat. Rok temu żona opuściła nasz dom razem z dziećmi. Odeszła, kiedy nie było mnie w domu wróciłem, a mieszkanie było puste, cisza aż dźwięczała w ścianach warszawskiego blokowiska.
Kilka tygodni temu dostałem pisemko wezwanie do zapłaty alimentów. Od tej pory pensja jest pomniejszana automatycznie. Nie mam na to wpływu, negocjacje nie wchodzą w grę. Nie mogę się spóźnić ani wymigać. Pieniądze po prostu znikają z konta, zanim zdążę je zobaczyć.
Nie będę udawał świętego. Zdradzałem. Parę razy. Nigdy tego nie ukrywałem do końca, ale też nie przyznałem się wprost. Ludmiła moja żona powtarzała, iż przesadza, iż widzi to, czego nie ma.
Charakter też miałem paskudny. Krzyczałem. Wybuchałem złością z byle powodu. W domu obowiązywały moje zasady, moje słowa były ostateczne. jeżeli coś mnie irytowało, ludzie wokół widzieli to od razu po głosie. Niekiedy rzucałem przedmiotami. Nigdy nie podniosłem na nikogo ręki, ale strach w oczach dzieci widziałem już za późno.
Dzieci Piotrek i Jagoda bały się mnie. Uświadomiłem to sobie dopiero wtedy, gdy już było za późno. Po moim powrocie z pracy milkli, znikali w swoich pokojach. Gdy tylko mówiłem głośniej, chowali się, a Ludmiła krążyła po domu ostrożnie, ważąc każde słowo, żeby nie sprowokować kłótni. Myślałem, iż to szacunek. Teraz wiem, iż to był strach.
Wtedy nie obchodziło mnie to. Czułem się panem domu, żywicielem, tym, co ustala reguły.
Kiedy Ludmiła spakowała dzieci i odeszła, poczułem się zdradzony. Myślałem, iż mi się sprzeciwia. I wtedy popełniłem kolejny błąd postanowiłem nie płacić jej ani grosza. Nie dlatego, iż nie miałem chciałem wymierzyć jej karę.
Wierzyłem, iż wróci. Że się złamie. Że zrozumie, iż beze mnie sobie nie poradzi. Powiedziałem jej, iż jeżeli chce pieniędzy, niech wraca do domu. Nie zamierzałem utrzymywać nikogo, kto mnie opuszcza.
Ale Ludmiła nie wróciła. Od razu poszła do adwokata. Złożyła sprawę o alimenty, przedstawiła wszystkie rachunki, zarobki, dowody. Sąd działał szybciej, niż przypuszczałem. Sędzia nakazał automatyczne potrącenia z wypłaty.
Od tamtej pory czuję się, jakby ktoś kroił moją pensję. Nie mogę nic ukryć, nie mam jak się wywinąć złotówki znikają z konta, zanim je dotknę.
Dziś nie mam żony. Moje dzieci nie mieszkają już ze mną. Spotkania z nimi przypominają przypadkowych przechodniów są cisi, obcy, jakby zniknął domowy język. Nie chcą rozmawiać. Wiem, iż nie jestem dla nich nikim ważnym.
Finansowo jestem przyparty do muru jak jeszcze nigdy: płacę czynsz, alimenty, spłacam długi niemal nic mi nie zostaje. Czasem ogarnia mnie złość, innym razem najzwyklejszy wstyd.
Moja siostra, Wanda, powiedziała mi wprost: sam sobie to zrobiłeś.
