Grażyna Nowak już się przebiera, gdy rozlega się telefon od koleżanki:
Grażyno, obiecałaś dziś przyjść pół godziny wcześniej, dajesz radę?
Oczywiście, idź spokojnie do dentysty, już wychodzę.
Grażyna pośpiesznie zbiega w dół, wyskakuje z klatki schodowej, a nocny mróz zamienił podwórko w śliską kałużę lodu.
Nie dasz rady gwałtownie mówi, stawiając niepewny krok po poślizgniętym bruku i kierując się w stronę przystanku autobusowego.
Na środku drogi stoi odkurzaczsprzątacz Stanisław, którego wszyscy wołają po imieniu, choć jego nazwisko ma dziesięć liter. Przeprasza przechodniów:
Nie ma piasku, nie przywieziono ale ludzie tylko się uśmiechają i krzyczą:
Nic nie szkodzi, Stanisław, damy radę!
Grażyna wychodzi ze skweru, a na chodniku leży błotnista mieszanina brudu i rozpuszczonego śniegu. Poranne przechodnie zostawili po sobie czarne plamy, rozpuszczając lekko zamarzniętą białą warstwę. Grażyna odważnie kroczy, rozmyślając, czy wypisać pacjentkę z piątego oddziału, czy zostawić ją w szpitalu na jeszcze kilka dni.
Nagle zdarza się to, czego nikt z przechodniów nie chciałby: traci równowagę, upada i musi oprzeć ręce w brudnej szpinacie. Odrazu odczuwa obrzydzenie, patrząc na rozlany błoto wokół i przed sobą, ale nagle podnoszą ją pod pachy i podnoszą.
Dziękuję mówi, odwracając się. Przed nią stoi wysoki mężczyzna z uśmiechem:
Nie ma sprawy, ale musisz się jeszcze w domu umyć.
Nie mam czasu, się spieszę.
Powodzenia w pracy mówi i odwraca się w najbliższą uliczkę.
Podczas przekazywania brudnego płaszcza pielęgniarce, Grażyna słucha:
Wszystko jak zwykle, dyżurny lekarz wciąż monitoruje nową pacjentkę. Młoda dziewczyna boi się porodu, ale już zdecydowała się zatrzymać dziecko. Rodzice mieszkają w innym mieście, przyjechała tu do ciotki, a potem wróci.
W którym oddziale?
W siódmym.
Grażyna wzdycha, rozpoczyna się jej dyżur. Wchodzi do oddziału siódmego i spotyka dyżurną lekarkę, otrzymuje niezbędne informacje i idzie dalej. Dziewczyna leży odwrócona plecami do ściany. Grażyna dotyka jej ramienia, dziewczyna podnosi głowę i pyta:
Czy jesteś lekarzem?
Tak, mam na imię Grażyna Nowak, a ty? odpowiada.
Jadwiga mówi dziewczyna, łapiąc oddech. Już podjęłam decyzję, odrzucę dziecko.
To twoja decyzja, czy rodziny?
Wspólna.
Czy ojciec dziecka wie?
Nie, ale chyba nie chce dziecka.
Ale on jest ojcem, musisz mu to powiedzieć. Dziecko nie jest zabawką, masz własnych rodziców, nie odbieraj mu miłości.
Jestem młoda, muszę się uczyć.
Powinnaś się nad tym zastanowić wcześniej, każdy za swoje czyny odpowiada. Czy naprawdę chcesz zrzucić odpowiedzialność i odrzucić maleństwo? W pierwszych dniach dziecko potrzebuje matki mówi, patrząc na prawie dzieckokobietę, czując, iż zaraz wybuchnie. Wyobraź sobie, iż jedziesz w wagonie pociągu, siedzisz wygodnie, a nagle wyrzucają cię na zimny, nagi tor. Co myślisz? Jesteś dorosła, znajdziesz wyjście, a twój maluszek może nie przetrwać.
Pomogą mu! krzyczy Jadwiga.
Ty jesteś jego pomocą.
Nie chcę.
Masz jeszcze czas, zadzwoń do ojca, nie bój się porodu, wszystko będzie dobrze.
Grażyna ściska jej dłoń, uśmiecha się ciepło. W oczach Jadwigi widać ból, zamęt i nadzieję, iż problemy rozpuszczą się jak w dzieciństwie.
Cały dzień Grażyna myśli o Jadwidze i o sobie. Ma 34 lata, a małżeństwo nie wychodzi jej na dobre. Na studiach miała chłopaka, planowali ślub, ale pijany kierowca potrącił go na czwartym roku. Trwała żałobę, potem zanurzyła się w pracy, ból minął, a koledzy z klasy już są żonaci. Nie spotkała odpowiedniego mężczyzny.
Grażyno, nie siedź w domu w weekendy, może na spacerze spotkasz kogoś, kto zostanie Twoim mężem.
Mamo, a co jeżeli to jakiś oszust? odpiera Grażyna.
Czasem, przy wypisywaniu pacjentów, stoi przy oknie i patrzy, jak mężczyźni przywożą żony. Łzy napływają jej do oczu, marzy o własnym dziecku w ramionach.
Teraz stoi przy oknie, wszyscy wypisani, szczęśliwi rodzice już w domu. Na dworze mokry śnieg, wieczorem znów będzie lód, ślisko. Przypomina sobie, iż musi wyprać płaszcz, idzie do szatni i kuchni personelu.
Wraca do obowiązków, dzień spokojny, nie ma nagłych wypadków. Decyduje się jeszcze raz odwiedzić Jadwigę w siódmym oddziale. Dowiaduje się, iż ma 18 lat, mieszka w pobliskim mieście, a w małej miejscowości wszyscy się znają, więc wstyd jej przytłacza. Ma jeszcze przemyśleć decyzję, ojciec musi podpisać formularz.
Grażyna zastanawia się, dlaczego dotąd unikała tematu odrzucania dziecka, choć w jej praktyce było to częste. Teraz jednak serce kieruje ją ku tej sytuacji, a w kartotece medycznej widzi informacje o Jadwidze.
Cały dzień myśli tylko o niej. Po wyjściu wchodzi jeszcze raz, a jej ciotka, starsza kobieta, przywiozła ją tutaj, tłumacząc, iż jedzie do szpitala powiatowego na konsultację i nie chciała zostawiać dziewczyny samej. Grażyna zgadza się pomóc, bo kiedyś pracowała na oddziale chirurgicznym i nie mogła odmówić.
Jadwiga trzyma telefon, próbuje dzwonić do ojca, ale on nie odbiera.
Może napiszę, iż nie znam ojca?
Najpierw urodź, potem zobaczymy. Jak się czujesz, brak skurczów?
Co?
Nic nie boli?
Nie.
jeżeli coś zacznie boleć, powiedz siostrze, ona wezwą lekarza.
Dobrze uspokaja się Jadwiga i choćby się uśmiecha.
Grażyna odchodzi, troszcząc się o dziewczynę. Idzie powoli, boi się kolejnego poślizgu, ale nagle rzeczywiście potyka się, tym razem na kolano i nie może wstać. Za nią idzie kobieta, ale nie ma siły ani wzrostu, by podnieść ją. Nagle znów ktoś chwyta ją pod pachy i podnosi. Szeroki uśmiech ratownika Jerzy rozjaśnia jej twarz.
Dziękuję.
Nazywam się Jerzy, a ty? pyta, czekając na imię.
Grażyna nie zamierzała rozmawiać z nieznajomym, ale nie mogła zignorować, iż już dwukrotnie jej pomógł. Z bólem w nodze stawia krok.
Może pójdziemy do szpitala?
Nie, to tylko skręcenie kolana.
To muszę cię odprowadzić.
Jerzy jest rozmowny, mówi, iż jest inżynieremmechanikiem w zakładzie, ma młodszego brata i siostrę, które wychowuje.
Moja córka Lidia jest wspaniała, a brat… coś się stało, nie chce o tym rozmawiać, ale ja jestem starszy i mam doświadczenie.
Pomaga jej wspiąć się na drugi piętro, przekazuje rękę Lidię Pawłównę, w dwie minuty poznaje ją i czaruje. Lidia zaprasza go na herbatę, ale on odmawia, mówiąc, iż jego dzieci czekają.
Lidia, słysząc o dzieciach, mówi rozczarowana:
Dziękuję za pomoc mojej córce.
Jerzy odchodzi. Matka Lidia wzdycha:
No, przynajmniej znalazła się jakaś dobra mężczyzna, choć jest żonaty, szkoda…
Grażyna nie koryguje jej, bo Jerzy nie jest żonaty, ma brata i siostrę. Matka, sprzątając stół, ciągle powtarza:
Kiedyś umrę, a ty zostaniesz sama, bo oprócz siostry Mai, która jest dwie lata młodsza, nie masz nikogo.
Grażyna delikatnie obejmuje matkę:
Żyj dalej, jakbyś nie była już sama. Muszę już iść spać, jestem zmęczona. Jutro muszę wstać wcześnie, bo martwię się jedną dziewczyną.
Wstaje o szóstej rano i dzwoni do pracy:
Jak tam Jadwiga z siódmego oddziału?
Skurcze już się zaczęły, ale zdążycie jeszcze zjeść śniadanie.
Całe rano myśli o Jerzym i wyobraża sobie go przy Jadwidze z dzieckiem na rękach.
Czy naprawdę zakochałam się w podeszłym wieku? widzi jego uśmiech i sama chce się uśmiechnąć. Długo poprawia fryzurę przed lustrem, łapie się na tym, iż chce dziś spotkać go na ulicy.
Jednak nie spotyka go. Wchodzi do holu szpitala i nagle widzi dwóch mężczyzn, jednego z nich rozpoznaje jako Jerzego. Podchodzi:
Dzień dobry, w czym mogę pomóc?
Jak tu trafiłeś?
Pracuję tutaj, coś stało się z twoją siostrą?
Moja siostra ma 12 lat. Mam nadzieję, iż nie pójdzie w ślady tego chłopaka i najpierw skończy studia.
Co z twoim, przepraszam odwraca się do brata Jerzego, chłopakiem?
Ten, co zrobił dziecko, miał odwagę je ukrywać, a ona dzwoniła do niego dwadzieścia razy w jeden dzień. Musi się ożenić.
Jadwiga i tak chce odrzucić dziecko tłumaczy brat Władysław.
Grażyno, gwałtownie do szpitala przerywa telefon od koleżanki z siódmego oddziału.
Jadwiga boi się, iż umrze, widzi wrogiego Władka, odczuwa ból i gniew.
Gdzie jest Grażyna? Dlaczego nie przychodzi? pyta.
Jadwiga się cieszy i uśmiecha.
Nie bój się, wszystko będzie dobrze.
Wszystko kończy się niespodziewanie szybko.
Chłopiec pokazuje pielęgniarka, podając go do oddziału.
Jadwiga odpoczywa w swoim pokoju.
Nazwiemy go Jurkiem? pyta Władysława.
Dlaczego? odpowiada.
W podziękowaniu za twoje wsparcie. A Jadwiga jest w porządku.
Jerzy, patrząc na Grażynę, rozpromienia się.
Najpierw zapytam Jadwigę, bo przecież już urodziła.
Tydzień później bracia i siostra spotykają małego Jurka z mamą. Wszyscy kierują się do domu, gdzie Lidia Pawłowna przygotowuje stół na uroczysty obiad. Zostaje tam na kilka dni, by pomóc Jadwidze, bo ciotka trafiła do szpitala powiatowego. Jerzy często, ukrywając wzrok, mówi rodzinie, iż nocuje u przyjaciela, ale wszyscy widzą szczęśliwą twarz Grażyny i jej pełne entuzjazmu spojrzenie.
Młodszy brat Jerzego zostaje pokazany rodzicom Jadwigi, a potem ma chrzest. Chrzestną jest Grażyna, a chrzestnym Jerzy. Dwa miesiące później biorą ślub. Młodzi są szczęśliwi, a najbardziej cieszy się Lidia Pawłowna, bo jej córka ma już rodzinę, przytulną i dużą. Teraz czeka jedynie na wnuki a wszystko ma swój czas.
