Kiedy miałam osiem lat, moja mama odeszła na zawsze. Ojciec stoczył się wtedy na dno, zatapiał smutki w alkoholu, a mnie często brakowało jedzenia czy ciepłych ubrań. W szkole nieraz żebrałam o kanapkę, uczyłam się słabo, coraz bardziej odstawałam od rówieśników. W końcu zainteresowała się mną szkolna pedagog.
Pracowniczki opieki społecznej kilka razy odwiedzały nasz blok w Łodzi. Z czasem postawiły ojcu poważne warunki jeżeli nie zmieni życia, odbiorą mu prawa rodzicielskie. Przestraszony, przestał pić i zaczął dbać o wszystko, co do tej pory było mu obojętne. Kontrole przechodziłyśmy już bez problemu.
Po pewnym czasie ojciec powiedział, iż chciałby, żebym poznała pewną kobietę. Poszliśmy razem do pani Marii. Nie miałam ochoty jej poznawać rany po stracie mamy były świeże, a ja nie potrafiłam zaakceptować, iż ojciec układa sobie życie z kimś nowym.
Jednak gdy zaczęłam rozmawiać z panią Marią, niemal natychmiast poczułam jej serdeczność i troskę. Zaprzyjaźniłam się także z jej synem, Pawłem, który był ode mnie o rok starszy. Razem chodziliśmy na treningi lekkoatletyczne. Ojciec cieszył się, widząc, iż dobrze zaakceptowałam jego partnerkę. Po miesiącu przeprowadziłyśmy się z ojcem do Marii, a nasze stare mieszkanie wynajęliśmy komuś, żeby dorobić do budżetu.
Ojciec nie zdążył już poślubić pani Marii. Zginął w tragicznych okolicznościach potrącony przez pijanego kierowcę na ulicy Piotrkowskiej. Dla urzędów nie byłam jednak rodziną pani Marii, więc gwałtownie trafiłam do łódzkiego domu dziecka. Przed rozstaniem Maria przyrzekła mi, iż zrobi wszystko, żeby mnie odzyskać.
Słowa dotrzymała. Po dwóch miesiącach wróciłam do niej. Tyle czasu wystarczyło mi, abym pojąć, czym jest gorzki smak sierocińca i jak bardzo doceniam wsparcie tej kobiety. Maria była dla mnie prawdziwą drugą matką, a Paweł stał się bratem, jakiego zawsze chciałam mieć.
Dziś jesteśmy dorosłymi ludźmi, każde z nas ma swoją rodzinę. Ale nasza mama Maria wciąż jest dla mnie i dla Pawła najważniejszą osobą. Była teściową już dwukrotnie, a nigdy nie pokłóciła się ani ze mną, ani z bratową. Oboje nazywamy ją Mamo Mario za jej ciepło, dobroć i wyrozumiałość. Zawsze, gdy ktoś tak ją zwraca, w jej oczach pojawia się prawdziwa radość.
Ta historia nauczyła mnie, iż prawdziwa rodzina nie zawsze jest dana z urodzenia czasem tworzą ją ci, którzy okazują nam serce i troskę. W życiu największą wartością są ludzie, na których można naprawdę polegać.
